Schronisko dla psów

Chcesz psa? odwiedź schronisko dla psów

Bassenji

BASSENJI
Wzorzec wpisany do rejestru FCI pod liczbą 43a (26. III. 1964 r. w oparciu o znowelizowany wzorzec angielskiego klubu bassenji 1939 r.)
Psy te pierwotnie sprowadzano z Afryki do Anglii i tam tylko rozpowszechniano. W ostatnich latach zyskują coraz więcej zwolenników na kontynencie i w USA, jako przyjemne psy pokojowe odznaczające się czystością i nie hałaśliwe. Praktycznie nie szczekają, a wydają jedynie cichy jazgot przy nadejściu obcych. Bassenji spotykany jest w 2 typach; pierwszy, tzw. typ nizinny (równinny) albo ,,z brusu”, o wzroście ok. 40 cm, zwykle jasnopłowy z dużym białym plastronem na piersi, który rozciąga się aż do szerokiego kołnierza, oraz z dość daleko zachodzącymi białymi pończochami; drugi typ. tzw. leśny, mniejszy, ciemniejszy, prawie kasztanowy, silnie pigmentowany i z białymi znaczeniami mniej rozległymi. U szczeniąt skóra jest bardzo luźna i tworzy liczne fałdy na grzbiecie. Ta cecha pozostaje często nawet u okazów dorosłych. Na czole i pokrywie czaszki fałdy te pozostają i uwidaczniają się, gdy pies zwraca na coś uwagę; w tym przypadku uszy zbliżają się do siebie i skóra na czole marszczy się; w spokoju uszy się rozchodzą, skóra się wygładza i zmarszczki znikają.
Wrażenie ogólne. Pies sprężysty, o żywym usposobieniu, dobrze zrównoważony. Bassenji nie szczeka.
Głowa. Średniej długości, niezbyt gruba i wyraźnie wyrzeźbiona, zwężająca się na wysokości oczu, wysoko noszona. Pokrywa czaszki płaska. Kufa  zwężająca się od oczu do nosa, krótsza niż
część mózgowiowa. Zęby ściśle na siebie zachodzące. Gdy uszy są nastawione, tworzą się zmarszczki na tyle głowy, nadając psu wyraz zdziwiony, nieco figlarny, co jest cechą charakterystyczną tej rasy. Zmarszczki te nie powinny być zbyt rozwinięte, by nie nadać psu wyglądu psa św. Huberta (bloodhounda), co zmieniałoby charakter głowy. Nos czarny najbardziej pożądany, lecz nos różowo przeświecający nie obniża oceny psa poza tym doskonałego. Uszy ostro zakończone, noszone prosto, delikatne, otwory uszne zawsze skierowane do przodu. Oczy ciemnoorzechowe, lecz spotyka się często oczy żółte, a nawet jasnoniebieskie; kształtu migdałowego, małe, głęboko osadzone, o przenikliwym spojrzeniu.
Szyja. Dość długa, dobrze osadzona w łopatkach związanych z tułowiem i ukośnych, dół szyi dość wypełniony, a kark wyraźny i muskularny.
Tułów. Krótki, prosty z żebrami daleko zachodzącymi, co zapewnia dość miejsca dla serca. Klatka piersiowa dość głęboka i średniej szerokości. Tył opadający, lędźwie krótkie. Brzuch dość podciągnięty.
Kończyny przednie. Proste, kościec suchy z wyraźnymi stawami; staw nadgarstkowy raczej prosty, jednakże nie tak jak u foksteriera. Łapy małe, wąskie, o palcach dobrze wysklepionych.
Kończyny tylne. Silne i muskularne, uda długie, stawy skokowe niskie, nie wychylone ani na zewnątrz, ani do wewnątrz.
Ogon. Wysoko osadzony i zakręcony, tworzy jeden lub dwa pierścienie silnie oparte o jeden z boków.
Szata. Włos krótki i jedwabisty, skóra bardzo luźna.
Maść. Kasztanowa z białymi oznakami i białym końcem ogona; spotyka się również okazy biało-czarne i biało-czarne z podpalaniem. Maść kasztanowa, czasami bardzo ciemna dzięki bardzo silnej pigmentacji; wówczas białe znaczenie jest bardzo małe.
Wymiary ciała. Wysokość w kłębie: psy 42—45 cm, suki 40 cm. Masa.ciała: psy 10,8 kg, suki 9,9 kg.
Chody. Kończyny poruszają się ruchem wahadłowym, bardzo swoiście, jak w wyciągniętym kłusie konia pełnej krwi. Ten chód lekki i niezmordowany jest jedną z cech tej rasy.
Wady dyskwalifikujące. Kremowe umaszczenie.
Poza tym mniej lub więcej popularnymi terierami w literaturze wzmiankowane są: manchesler terier (rej. FCI 71) nawet w Anglii rzadko spotykany, a wyglądem zbliżony do black and tan teriera; norwień terier (rej. FCI 42), zbliżony do cairn teriera; norfolk terier (rej. FCI 272), mały terier o wiszących uszach, szorstkowłosy, rudy lub czarny podpalany; staffordshire bullterier (rej. FCI 76), kuzyn bullteriera o mniej szlachetnych liniach; oraz staffordshire terier (rej. FCI 286) zapisany ostatnio jako rasa amerykańska.
Pochodnymi terierów angielskich są terier australijski (rej. FCI 8) oraz silky terier — jedwabistowłosy (rej. FCI 236).

CZESKI TERIER

Wzorzec wpisany do rejestru FCI pod !iczbq 246 (24. V. 1963 r.)
Ostatnio trzecia grupa powiększyła się o produkt hodowli czeskiej uzyskany w wyniku utrwalenia się cech mieszańców terierów krótkonożnych, głównie teriera szkockiego z sealyham terierem. Tenor czeski, dzięki swym rozmiarom jak. i innym właściwościom, ma dobre cechy norowca oraz jako pies myśliwski w polu. Mimo krótkonożności jest on bardzo ruchliwy i wytrwały, zwłaszcza w walce ze szkodnikami, ale umiarkowanie agresywny. Zaletą jego jest duża układność, dzięki czemu staje się miłym kompanem przewodnika i dzieci. Charakteryzuje go pastelowe umaszczenie okrywy o jedwabistym połysku.
Głowa. Stosunkowo długa. Nos duży i dobrze ukształtowany; u odmiany szaroniebieskiej czarny, u jasnokawowej — barwy skóry. Grzbiet nosa prosty. F a f 1 e stosunkowo mięsiste, dobrze przylegające. Szczęki silne; zgryz nożycowy lub kleszczowy. Krawędź czołowa nieznaczna, lecz widoczna. Płaszczyzna czołowa między uszami niezbyt szeroka, zwężająca się umiarkowanie w kierunku nosa (do linii grzbietu nosa jest nachylona pod kątem ostrym). Łuki nadoczne dostrzegalne. Kości jarzmowe niezbyt uwypuklone. W całości głowa tworzy długi prostokąt; jednakże niezbyt szeroki. Oczy średniej wielkości, nieco ukośnie osadzone, o łagodnym wyrazie, przysłonięte obfitym, zwisającym: włosem. U szaroniebieskiej odmiany tęczówka brązowa do ciemnobrązowej, u jasnokawowej — koloru skóry. Uszy średniej wielkości i tak obwisłe, że dobrze zakrywają otwór uszny. Stosunkowo wysoko osadzone i ściśle przylegające do boków głowy. Płaty uszne trójkątne, załamane wzdłuż krótszego boku.
Szyja. Średnio długa, ukośnie noszona i stosunkowo silna. Skóra w miejscu podgardla nieco luźna, ale bez fałdu podgardlanego.
Tułów. Kłąb średnio długi, grzbiet o linii przebiegającej prosto, jedynie w lędźwiach miernie wysklepionej. Klatka piersiowa raczej cylindryczna niż głęboka. Idealny obwód piersi za przednimi kończynami — 40—45 cm. Zebra wysklepione. Lędźwie muskularne, stosunkowo długie, szerokie i miernie wysklepione. Brzuch ze względu na znaczną odległość bioder od ostatniego żebra dość pojemny, nieznacznie podciągnięty. Słabizny wypełnione.  Zad  silnie rozwinięty, muskularny, miernie opadający.
Kończyny przednie. Proste, o mocnym kośćcu, w chodzie wyrzucane prosto przed siebie. Łopatka dobrze umięśniona, dobrze osadzona i mająca dużą swobodę ruchów. Łokcie luźne, ale nie odchylone ani na zewnątrz, ani do wewnątrz. Łapy duże z wysklepionymi palcami i mocnymi pazurami. Piętki pełne i silnie rozwinięte.
Kończyny tylne. O mocnym kośćcu i dobrze umięśnionych udach, ustawione równolegle, w ruchach posuwiste. Podudzia stosunkowo krótkie, skierowane ku tyłowi pod rozwartym kątem. Staw skokowy dość wysoko położony i silnie rozwinięty. Łapy tylne większe niż przednie.
Ogon. Stosunkowo silny, nie za wysoko osadzony, długości około 18—20 cm. U psa w nastroju spokojnym opuszczony lub z końcem miernie ku górze wygiętym, a u podnieconego— szablasto zakrzywiony, noszony poziomo lub wzniesiony nieco ku górze.
Szata. Skóra u odmiany szaroniebieskiej — szara, u jasnokawowej — barwy mięsa. Długość szaty — stosownie do pory roku i potrzeb — regulowana strzyżeniem (z wyjątkiem sierści na przo-dzie głowy, gdzie włosy tworzą brodę i wydatne brwi oraz na kończynach, klatce piersiowej i brzuchu). Przejście między włosami strzyżonymi i naturalnej długości wymagane stopniowe. W kondycji wystawowej włos na grzbiecie i szyi wymagany nie dłuższy niż 1,5 cm. Włosy przystrzyżone na krótko — jaśniejsze, delikatne, miernie falujące, natomiast włosy dłuższe — ciemniejsze, bardziej falujące niż lokowate. Uwłosienie całego tułowia gęste i jedwabiste, lśniące.
Maść. Teriery tej rasy występują w dwóch zasadniczych odmianach — umaszczonej szaroniebiesko (rodzą się czarne) i o maści jasnoczekoladowej (rodzą się czekoladowe). U obydwu odmian dopuszczalne są znaki żółte, szare i białe, występujące na głowie (policzki, dół pyska), szyi, piersi, brzuchu, dolnych partiach kończyn i pod ogonem. Zdarza się też biały koniec ogona albo biała kryza na szyi. Maść zasadnicza powinna zawsze przeważać. Wymiary ciała. Masa1 psa 8 kg, suki 7.kg;
Chody. Swobodne. Wszystkie kończyny w ruchu wyrzucane tówno do przodu. W stępie i kłusie kroki posuwiste. Galop wolniejszy, wytrwały. Zwraca się szczególną uwagę na dobre ustawienie kończyn i na właściwą akcję.
Wady. Kufa słaba, krótka lub zbyt spiczasta, ze słabo rozwiniętym uzębieniem. Przodozgryz lub tyłozgryz. Nos inaczej umaszczony, niż przewiduje wzorzec. Oczy za duże lub wyłupiaste, zbyt jasne u odmiany szaroniebieskiej. Wywinięcie lub zawinięcie powiek. Uszy za długie lub za małe; innego kształtu lub inaczej noszone, niż przewiduje wzorzec. Przednie kończyny zakrzywione. Obwód klatki piersiowej ponad 50 cm. Grzbiet, krótki lub za długi, miękki albo wysklepiony. Zła postawa tylnych nóg, nieprawidłowe chody. Ogon wykręcony lub noszony nad grzbietem. Szata rzadka lub gruba. Więcej niż 2o powierzchni biało umaszczonej. Biała plama na głowie. Ożebrowanie słabe.

NIEMIECKI TERIER MYŚLIWSKI (JAGDTERRIER)

Wzorzec wpisany do rejestru FCI pod liczbą 103c (22. VII. 1966 r.)
W ostatnich latach sprowadzone zostały przez koła łowieckie do kraju dość liczne okazy tej stosunkowo młodej rasy. Reklamowana przez Niemców, ma wielkie walory użytkowe, zwłaszcza w roli dzikarzy. Wśród przedstawicieli tej rasy spotyka się bardzo dużo ciętych, lecz i zbyt kąśliwych okazów. Rasa ta powinna pozostać tylko w rękach myśliwych.

Wrażenie ogólne. Niemiecki terier myśliwski jest uosobieniem czujności (napięcia), zdecydowania i odwagi. Służy w łowiectwie do pracy na- i podziemnej, jako głośny gończak w polu i na
wodzie oraz posokowiec i aporter drobnej zwierzyny. Jego wzrost pozwala na trzymanie go w mieście i jako towarzysza w samochodzie. Wymaga dużo zajęcia w łowisku. Przy wrodzonej ciętości na szkodniki jest odporny na choroby. Nieufny wobec obcych.
Głowa. W części mózgowi owej płaska; między oczami zwęża się, przechodząc w kufę bez ostrej krawędzi czołowej. Kufa jest nieco krótsza niż część mózgowiowa głowy w odcinku między potylicą a krawędzią czołową. Pysk silny, z wyrazistymi policzkami. Żuchwa silna z wyrazistą brodą. Zęby mocne, schodzące się w zwarty zgryz nożycowy. Nos czarny, u okazów z brązową szatą brązowy. Oczy ciemne, małe, głęboko osadzone, z przylegającymi powiekam,i o wyrazistym spojrzeniu. Uszy kształtu litery V, wysoko osadzone, niezbyt małe, lekko przylegające do boków głowy.
Szyja. Silna, nie za długa, nieco pogrubiona przy łopatkach. Tułów.   Klatka   piersiowa   głęboka   i   wysklepiona. Grzbiet silny i prosty, niezbyt krótki. Lędźwie i zad umięśnione. Pies powinien w sylwetce być raczej prostokątny.
Kończyny przednie. Łopatka długa, ukośna. Nogi proste, dobrze umięśnione. Sródręcze łagodne ukątowane, kości raczej mocne niż delikatne.
Kończyny tylne. Uda długie, dobrze ukątowane i umięśnione. Staw skokowy nisko położony. Kościec silny. Łapy nie kocie, ustawione w kierunku biegu. Przednie szersze od tylnych, zwarte.
Ogon. Dobrze osadzony na długim zadzie, pożądany raczej poziomo noszony niż pionowo. Nie ponad grzbietem.
Szata. Gęsta, albo twarda i szorstka, albo elastyczna i gładka, lecz nie zbyt krótka.
Maść. Podstawowa barwa czarna, czarnoszara (mieszana) albo ciemno-brązowo-czerwona z żółtymi znakami na  brwiach,  masce, piersi, kończynach, łapach i pod ogonem. Dopuszczalna jasna lub ciemna maska oraz niewielkie białe plamy na piersiach i łapach. Wzrost. Wysokość w kłębie do 40 cm.
Masa. Psów w kondycji roboczej 9—10 kg, suki 7,5—8,5 kg. Wady. Brak przedtrzonowców, przodo- lub tyłozgryz. Nos jasny lub łaciaty. Ucho stojące, tulipanowe lub w kształcie płatka róży (załamane do tyłu). Sierść delikatna, krótka, wełnista albo rzadka lub brak jej na brzuchu. Kończyny przednie lub tylne zbyt strome. Grzbiet krótki. Ogon stromo zadarty. Ruchy sztywne.

SKYE TERIER

Wzorzec wpisany do rejestru FCI pod liczbą 75a (2. III. 1967 r.)
Jest bardzo dekoracyjnym przedstawicielem familii krótko-nożnych terierów. W Polsce przedstawiciele tej rasy są raczej nieliczni, ale chyba wszystkie są doskonałe, co jest niezaprzeczalną zasługą hodowli ,,z Cieplic”. W rasie tej w okresie międzywojennym uzyskano kilka tytułów międzynarodowego championa piękności.
Obecny kierunek hodowli wymaga, by pies miał jak najdłuższe włosy opadające do samej ziemi i wlokące się po niej. Takie okazy nie pełnią już oczywiście służby norowca.
Skye teriery uznają tylko jednego pana, są nieufne wobec obcych, lecz nie złośliwe.
Głowa. Duża, z silnymi szczękami. Nos czarny. Oczy orzechowe, pożądane ciemnobrązowe, średniej wielkości, osadzone blisko siebie, pełne wyrazu. Uszy stojące lub obwisłe; jeśli stojące — wdzięcznie ozdobione frędzlami, nieduże, wzniesione zewnętrznym krajem, a pochylone ku sobie krajem wewnętrznym od wierzchołka ku głowie. Jeśli obwisłe — większe, prosto zwisające, płasko i ściśle przylegające z przodu. Zgryz równy o ściśle stykających się zębach.
Szyja. Długa z lekką grzywą.
Tułów. Długi i niski. Grzbiet prosty. Żebra dobrze wy-sklepione, z boku wydają się raczej płaskie. Klatka piersiowa  głęboka.  Zad   i   lędźwie  pełne, dobrze rozwinięte.
Kończyny przednie. Łopatki szerokie i ściśle przylegające. Nogi krótkie i muskularne.
Kończyny tylne. Nogi krótkie, muskularne, bez wilczych pazurów. Łapy duże, skierowane ku przodowi.
Ogon. Jeśli obwisły — nasadową częścią zwisa do dołu, a końcową podnosi ku górze. Jeśli wzniesiony, stanowi przedłużenie opadającej linii grzbietu (nie wyżej i bez zakręceń).
Szata. Podszycie krótkie, gęste, miękkie i wełniste. Włosy pokrywowe długie, twarde, proste i leżące płasko; bez kędziorów i loków. Na głowie włosy krótsze, bardziej miękkie, tworzą „woalkę”, zasłaniając czoło i oczy. Na uszach włosy zwisające ku środkowi, opadające i mieszające się z bocznymi lokami otaczającymi uszy jak frędzle, jednakże nie zakrywające ich kształtu. Ogon ozdobiony obfitym piórem.
Maść. Ciemna lub jasna — jasno-niebiesko-szara, płowa, kremowa z ciemnym nalotem. Jeśli nos i uszy ciemne — każda maść dopuszczalna.
Wymiary ciała. Wzrost 25 cm, długość 103 cm. Masa 10 kg; suki nieco mniejsze (przy zachowaniu tej samej proporcji).
Wady. Oczy żółte. Ogon zawinięty ku górze. Wszelkie deformacje.

KAIRN TERIER

Wzorzec wpisany do rejestru FCI pod liczbą Aa (4. IV. 1963 r.)
Słowo „caim” jest pochodzenia galijskiego i oznacza kamieniste wzgórze, kurhan. Kamieniste pagórki są właśnie charakterystyczne dla stron ojczystych tego psa — Szkocji. Jest on bliskim kuzynem obu poprzednio omawianych. Od czarnego teriera szkockiego różni się tym, że nie sprawia wrażenia „dostojeństwa”, a raczej w wyrazie jego oczu jest coś figlarnego, łobuzerskiego, co nadaje mu swoisty wdzięk. Sprawia wrażenie nieustraszonego i wesołego.

Wrażenie ogólne. Żywy, dziarski, śmiały i o „kosmatym” wyglądzie. Silny i zwięźle zbudowany. Dobrze ustawiony na wysuniętych ku przodowi przednich łapach. Zad silny. Pierś głęboka. Ruchy swobodne. Sierść dobrze chroniąca przed przemoknięciem. Głowa mała, lecz proporcjonalna do tułowia. Charakterystyczna cecha — ogólne podobieństwo do lisa.
Głowa. W części mózgowiowej stosunkowo szeroka. Szczęka i żuchwa silne, lecz nie za długie ani ciężkie. Między oczami wyraźna bruzda. Czoło bujnie zarośnięte. Pysk silny, lecz nie ciężki. Oczy szeroko rozstawione, średniej wielkości, ciemno-orzechowe, głęboko osadzone, brwi kosmate. Uszy małe, spiczaste, dobrze noszone i stojące, osadzone niezbyt blisko siebie. Zęby mocne i równe.
Szyja. Dobrze osadzona, nie za krótka.
Tułów. Zwarty, o silnym grzbiecie i dobrze wysklepionych żebrach. Grzbiet średniej długości, dobrze związany. Tył bardzo silny.
Kończyny. Łopatki ukośne, kończyny średniej długości, kościec mocny, niezbyt gruby, łokcie nie wykręcone. Nogi okryte twardym włosem. Łapy przednie większe niż tylne; dopuszczalne skierowane nieco na zewnątrz. Podeszwy grube i elastyczne.
Ogon. Krótki, obficie owłosiony, lecz bez pióra; noszony wesoło, nie wygięty ani ku dołowi, ani ku grzbietowi.
Szata. Składa się z obfitej i twardej, lecz nie szorstkiej pokrywy oraz puszystego, krótkiego, miękkiego i zwartego podszycia. Wadliwa jest pokrywa rzadka, odsłaniająca podszycie. Głowa obficie owłosiona.
Maść. Czerwona, piaskowa, szara, pręgowana lub prawie czarna. Bardzo typowe ciemne znaki na uszach i pysku.
Masa. Idealna — 5,5 kg.
Wady. Żuchwa wysunięta lub cofnięta. Oczy zbyt wyłupiaste lub jasne. Uszy za duże albo zaokrąglone przy końcach, zbyt owłosione. Szata jedwabista lub kędzierzawa (lekka falistość dopuszczalna). Nos cielisty lub w innym tonie jasny (duża wada). Wykazywane podobieństwo do szkockiego teriera. Tyłozgryz lub przo-dozgryz.

SZKOCKI TERIER

Wzorzec wpisany do rejestru FCI pod liczbą 73b (8. X. 1972 r.)
Znany w całej Europie, jest bliskim kuzynem poprzednio omawianego. Rasa ta przechodziła również wiele przeobrażeń, nim w roku 1930 ustalono jej wzorzec. O popularności jej świadczy fakt, że w pierwszym powojennym numerze czasopisma „Pies” pierwsza doczekała się monograficznego opisu (inż. Zygmunt Biernacki). W ostatnich jednak latach utraciła swą popularność i raczej rzadko pojawia się na wystawach. Hodowcy twierdzą, że szkockie teriery zyskują na usposobieniu, gdy trzymane są parami lub w towarzystwie innych psów, gdyż jako „jedynaki” mają skłonność do popadania w stan osowiałości lub stają się „zgryźliwe”. Utrzymanie ich w wystawowej kondycji wymaga^ starannego i umiejętnego trymowania.

Wrażenie ogólne. Sylwetka silna, krępa, wielkości odpowiedniej dla norowca, na krótkich nogach, o żywych ruchach — w małym ciele uosobienie siły i temperamentu. Głowa w stosunku do wielkości psa sprawia wrażenie zbyt długiej. Tułów pokryty ściśle przylegającą szorstką szatą. Pies ze swymi bystrymi, inteligentnymi oczami i ostrymi, sterczącymi uszami robi wrażenie stałej gotowości do działania. Mimo krótkonożności chody płynne, lekkie i posuwiste dzięki swobodnej akcji łopatek, kolan i stawów skokowych.
Głowa. Długa, ale proporcjonalna do wzrostu psa; w części mózgowiowej prawie płaska i mimo dość znacznej szerokości sprawia wrażenie wąskiej. Policzki nie uwypuklone. Krawędź czołowa łagodna, lecz wyraźnie zaznaczona na wysokości linii oczu. Nos szeroki; z profilu cofnięty w stosunku do brody. Oczy kształtu migdałów, ciemnobrązowe, rozstawione szeroko po bokach, osadzone głęboko pod kosmatymi brwiami. Uszy zgrabne, delikatne, szpiczaste, sterczące. Zęby silne, zgryz nożycowy.
Szyja. Muskularna, umiarkowanie długa.
Tułów. Klatka piersiowa znacznie wysunięta do przodu, dość szeroka. Żebra dobrze wysklepione, zachodzące daleko do tyłu. Grzbiet stosunkowo krótki i bardzo muskularny. Linia grzbietu prosta. Lędźwie dobrze umięśnione i głębokie, silnie łączące partię piersiową z krzyżową. Tył wyjątkowo silny w stosunku do wzrostu psa. Zad duży i szeroki.
Kończyny przednie. Łopatki ukośne, długie. Kończyny o silnym kośćcu, proste aż do śródręcza, dobrze związane w łokciach, nie podstawione pod tułów.
Kończyny tylne. Uda silne, dobre ukątowanie w kolanach. Stawy skokowe mocne, dobrze ukątowane, proste, nie wykręcone ani do wewnątrz, ani na zewnątrz. Łapy duże, opuszki sprężyste, palce dobrze wysklepione i zwarte.
Ogon. Umiarkowanie długi, nadający psu równowagę, u nasady gruby, zwężający się ku końcowi, osadzony wysoko i noszony prosto lub z lekkim wygięciem.
Szata, Dobrze chroni psa przed przemoknięciem. Pod szorstkimi, gęstymi i sztywnymi włosami pokrywowymi gęste, miękkie i krótkie podszycie.
Maść. Czarna, słomkowa lub pręgowana czarno-słomkowa.
Wymiary ciała. W idealnej kondycji wystawowej masa 8,5— 10,5 kg; wzrost 25—28 cm.

WEST HIGHLAND WHITE TERIER

west highland white terrier

Wzorzec wpisany do rejestru FCI pod liczbą 85b (18. IX. 1970 r.)
Rasa ta była rozpowszechniona już w XVII w. i znana wówczas jako argyllshire terrier. U nas są mało znane. W ojczyźnie swej używane są jako norowce na lisy i wydry oraz borsuki w skalistych górach szkockich. Mimo raczej szczenięcego wyglądu uchodzą one za niezwykle cięte psy użytkowe.

Wrażenie ogólne. Mały pies, ale o niemałej sile i pewności siebie, o śmiałym spojrzeniu, łowny, odporny na surowe warunki i bardzo ruchliwy. O jego sile świadczy głęboka klatka piersiowii z daleko zachodzącymi żebrami i muskularne nogi.
Głowa. W części mózgowiowej lekko wysklepiona, oglądana z przodu o łagodnych konturach, od linii oczu do uszu zaledwie nieznacznie zwężona. Odległość od guzu potylicznego do oczu nieco mniejsza niż długość pyska. Głowa obficie owłosiona i noszona pod kątem prostym lub nieco mniejszym w stosunku do osi szyi. Czoło stopniowo zwężające się ku kufie. Krawędź czołowa wyraźna; podkreślona przez duże nadoczodołowe wzniesienia i nieznaczne wgłębienie między oczami. Grzbiet kufy równy i prosty, nic wklęsły ani opadający poniżej  oczu,  dobrze wypełniony. Szczęka i żuchwa silne i równe. Nos  czarny, dość długi, tworzący harmo nijną całość z pozostałą częścią kufy. Oczy szeroko rozstawione średniej wielkości, pożądane jak na jciemniejsze. Nieco głęboko osadzone, o bystrym, inteligentnym i przenikliwym  spojrzeniu  spod ciężkich powiek. Uszy małe, stojące, sztywno noszone, spiczasto zakończone, pokryte krótkimi, aksamitnymi włosami, bez frędzli na końcu.  Zęby duże w stosunku do wielkości psa i tak ustawione, aby dolne kły znajdowały się przed górnymi (między nimi po 6 siekaczy). Kły rozstawione możliwie jak najszerzej — o ile się to godzi z szelmowskim wyrazem, który powinien być zachowany. Górne siekacze lekko zachodzące przed dolne i lekko dotykające ich zewnętrznej strony. Przy zwarciu żuchwy ze szczęką niepożądana szpara między siekaczami. Dopuszczalny zgryz kleszczowy.
Szyja. Dostatecznie długa, zapewniająca właściwe osadzenie głowy, muskularna i stopniowo coraz grubsza ku nasadzie, łagodnie przechodząca w kłąb, co daje swobodę ruchów.
Tułów. Klatka piersiowa gładka, o żebrach dobrze wysklepionych w górnej połowie, co robi wrażenie płaskiego boku. Tylne żebra znacznej głębokości; odległość od ostatnich żeber do ud pożądana tak krótka, jak to jest tylko możliwe przy zachowaniu pełnej ruchomości tułowia. Grzbiet równy,- lędźwie szerokie i silne.
Kończyny przednie. Krótkie i muskularne, proste, okryte gęstą, krótką i twardą sierścią. Łopatki ustawione skośnie, szerokie i ściśle przylegające do klatki piersiowej. Staw barkowy wysunięty ku przodowi; dzięki ukośnemu ustawieniu łopatki łokieć dobrze osadzony, umożliwiający kończynie swobodne poruszanie się równolegle do osi tułowia — jak wahadło zegara.
Kończyny tylne. Silne, muskularne i szerokie w udach, niezbyt szeroko rozstawione, krótkie, żylaste. Kolana zgięte, ustawione pod tułowiem zarówno w pozycji stojącej jak i w ruchu. Łapy przednie dłuższe niż tylne, okrągłe, w proporcji do wielkości psa, silne, o mocnych palcach, pokryte krótkim twardym włosem. Podeszwy i pazury pożądane czarne.
Ogon. Długości 12,5—13,5 cm (dłuższy wadliwy — przycięcie niedopuszczalne), pokryty twardym włosem, bez pióra, bardzo prosty, noszony żywo, lecz nie wesoło ani ponad grzbietem.
Szata. Włosy pokrywowe twarde, długość około 5 cm, bez lokowatości, podszycie krótkie, miękkie i zwarte.
Maść. Czysto biała.
Wzrost. Wysokość w kłębie około 28 cm.
Chody. Swobodne, proste i nieskrępowane. Dzięki podstawieniu ugiętych kolan pod tułów, przy ruszaniu z miejsca tułów jest wypychany z pewną siłą naprzód.
Wady. Wyciągnięta szyja, nos wystający i sprawiający wrażenie szpiczastości. Oczy wypukłe, jasne. Uszy okrągło zakończone, szerokie, duże i grube, obficie owłosione. Postawa krowia, strome i słabe kolana. Rzadka sierść. Sztywny, szczudłowaty ruch tylnych kończyn.

Pielęgnacja. Zimą jeżeli pies jest ostrzyżony na krótko należy ubierać mu ciepłe ubranko. Najlepiej aby była to kurtka dla psa lub sweterek wykonany z włóczki.

DANDIE DINMONT TERIER

Wzorzec wpisany do rejestru FCI pod liczbą 168a (10. VII. 1963 r.)
Dandie dinmont terier jest od początków ubiegłego wieku, a może i wcześniej, używany w swej ojczyźnie jako towarzysz myśliwego i w roli norowca. Do popularyzacji tej rasy przyczynił się głównie Walter Scott swymi nowelami. Popularność ich jest i tym uzasadniona, że sylwetka tego pieska o charakterystycznej czuprynie na ciemieniu, o dziwnie wyrazistym — chciałoby się rzec, prawie ludzkim — spojrzeniu, ma w sobie coś ujmującego. Inną charakterystyczną jego cechą jest nieproporcjonalnie do wielkości ciała niski i silny głos. Dandie dinmont terier doskonale spełnia rolę stróża, ale w sforze psów jest niezgodny i skłonny do bójek, które prowadzi z wielką zaciętością.
Głowa. Silnie zbudowana i szeroka, lecz proporcjonalna do wielkości psa. Mięśnie, -zwłaszcza żuchwy, silnie rozwinięte. Część mózgowiowa szeroka między uszami, stopniowo zwężająca się ku oczom. Odległość od wewnętrznego kącika oka do tyłu głowy prawie równa, odległości dzielącej oczy. Czoło dobrze wysklepione. Głowa pokryta bardzo miękkim, jedwabistym włosem, który nie powinien ograniczać się tylko do czupryny; im jest on jaśniejszy i jedwabistszy, tym lepiej. Boki głowy proporcjonalne do jej części mózgowiowej, stopniowo zwężające się ku kufie, głębokiej i silnie zbudowanej, długość około 7,6 cm. Długość pyska w stosunku do części mózgowiowej jak 3:5. Kufa pokryta jest włosem tego samego rodzaju, co pióra na przednich nogach, nieco ciemniejszym w odcieniu niż czupryna. Jama ustna czarna lub ciemno zabarwiona. Zęby bardzo mocne, zwłaszcza kły, które są nadzwyczaj duże w stosunku do wielkości psa i możliwie ściśle na siebie zachodzą (zapewnia to dużą siłę uchwytu). Siekacze równo ustawione, górne nieznacznie zachodzą na dolne. Grzbiet nosa zwykle nie-owłosiony na 2,5 cm od tylnej krawędzi nozdrzy. Golizna ta, szerokości około 2,5 cm, zbiega się ku oczom. Nos czarny. O cz y cie-mnoorzechowe, duże, pełne, okrągłe, lecz nie wypukłe, lśniące, o bystrym wyrazie „inteligentnym i dostojnym”. Osadzone są głęboko, skierowane do przodu i szeroko rozstawione. Uszy obwisłe, o długości 7,5—9,5 cm, osadzone w tyle głowy po bokach i blisko do nich przylegające; u nasady szerokie i nieznacznie wzniesione. Zwężają się stopniowo ku końcowi, przednia część zwisająca prosto ku dołowi. Barwą harmonizują z maścią tułowia. U odmiany maści „pieprz z solą” pokryte miękkim, prostym, ciemnym włosem (niekiedy prawie czarnym); u odmiany umaszczonej w kolorze musztardowym porośnięte włosem o ton ciemniejszym niż na tułowiu, lecz nie czarnym. Bezwzględnie wymagane pióra jasnych włosów wyrastających w odległości około 5 cm od końca małżowiny, prawie tej samej barwy co czupryna (nadają uszom charakterystyczny wygląd). Pióra wyrastają u psów w wieku 1—2 lat.
Szyja. Bardzo muskularna, dobrze zbudowana, silna, dobrze związana z łopatkami.
Tułów. Długi, silny i giętki; żebra dobrze wysklepione, okrągłe; klatka piersiowa dobrze rozwinięta, głęboka, nisko schodząca. Grzbiet raczej niski, z bardzo łagodnym spadkiem od guzów biodrowych do nasady ogona. Kręgosłup obustronnie dobrze umięśniony.
Kończyny przednie. Krótkie, o niezwykle silnie rozwiniętych mięśniach i kośćcu,- szeroko rozstawione. Niedopuszczalna ich krzywizna. Uwłosienie na kończynach u odmiany pieprzowej podpalane, barwy od intensywnie podpalanej do wypłowiałopłowej — zależnie od tonu ogólnego umaszczenia. U odmiany o umaszczeniu musztardowym włosy kończyn ciemniejsze w tonie niż kremowobiałe na głowie. U obydwu odmian wymagane pióra długości około 5 cm, raczej jaśniejszej barwy niż uwłosienie przedniej strony kończyn.
Kończyny tylne. Nieco dłuższe od przednich i raczej szeroko rozstawione, lecz w postawie naturalnej (nie rozkraczone). Uda silnie rozwinięte. Sierść takiej samej maści i struktury, jak na kończynach przednich, lecz bez piór. Wilczych pazurów brak. Łapy tylne znacznie mniejsze niż przednie. Wadliwe są płaskie. Pazury ciemne we wszystkich odcieniach — stosownie do maści. U odmiany maści pieprzowej sierść na łapach podpalana, w odcieniu dostosowanym do maści tułowia — od intensywnie podpalanej do płowej u odmiany maści musztardowej włosy na łapach o ton ciemniejsze niż na głowie.
Ogon. Raczej krótki (długość około 20—25 cm) i na odcinku 10 cm gruby, dalej zwężający się ku końcowi, pokryty od góry szorstkim włosem, ciemniejszym w kolorze niż tułów, od dołu jaśniejszym i nie tak szorstkim; ozdobiony wdzięcznym piórem długości około 5 cm, skracającym się ku końcowi. Nie zakręcony ani zawinięty, lecz wygięty ku górze jak szabla turecka. Osadzony ani za wysoko, ani za nisko. U psa ożywionego noszony wesoło, cokolwiek powyżej linii tułowia. U psa podnieconego koniec wyprostowuje się do poziomu nasady.
Szata. Sierść długości około 5 cm; głowa i górna część tułowia do nasady ogona pokryta mieszaniną włosów twardych i jedwabistych, wskutek czego sierść w dotyku robi wrażenie elastycznej. Włos twardy, wymagany nie szorstki; pokrywa stopniowo nawarstwiająca się lub kępkowata. Włos pokrywający dolną część tułowia jaśniejszy i bardziej miękki. Barwa skóry na brzuchu odpowiada umaszczeniu.
Maść. Koloru musztardy lub pieprzu. Umaszczenie pieprzowe przechodzi od ciemno-niebieskawo-czarnego do jasno-srebrzysto–szarego; odcienie pośrednie bardziej cenione. Kolor tułowia bardziej zdecydowany na łopatkach i lędźwiach, stopniowo jaśnieje na kończynach. Umaszczenie musztardowe — od czerwonobrązowego do płowego. Głowa kremowobiała, kończyny i łapy o ton ciemniejsze. Pazury czarne lub innego koloru. (Prawie wszystkie osobniki tej rasy mają nieco bieli na piersi, a niektóre — białe pazury).
Wymiary ciała. Wysokość w kłębie 20—28 cm. Długość od kłębu do nasady ogona nie większa niż podwójna wysokość, ale pożądana o 2,5—3 cm mniejsza. Idealna masa psa w dobrej kondycji roboczej możliwie najbliżej 8 kg.
Wady. Przodozgryz, tyłozgryz. Płaskie łapy. Białe umaszczenie łap.

BORDER TERIER

Wzorzec wpfsany do rejestru FCI pod liczbq 10a (26. VI. 1963′r.)
Jest do pewnego stopnia tym dla Szkocji, czym foksterier dla Anglii. Tak jak foksterier towarzyszył sforze foxhoundów tak border terier towarzyszył sforze otterhoundów przy polowaniu na wydry. Oprócz tego był używany do polowań na lisy. Rasa ta, hodowana głównie dla celów użytkowych, mniej jest efektowna i dlatego poza swoją ojczyzną mało lub wcale nie jest rozpowszechniona.
Wzorca nie przytaczam, bowiem rasa ta dotychczas nie pojawiła się ani na sąsiednich wystawach, ani na naszych.

LAKELAND TERIER

Lakeland Terrier

Wzorzec wpisany do rejestru FCI pod liczbą 70a (20.1. 1967 r.)
W ostatnich latach rasa ta zaczęła rywalizować na ringach wystawowych z foksterierem szorstkowłosym, od którego różni się praktycznie tylko nieco krótszą głową i drobniejszą budową.
Wrażenie ogólne. Żywy, o wesołym usposobieniu, odważny.
Głowa. Dobrze zrównoważona. W części mózgowiowej płaska i szlachetna. Kufa szeroka, o silnych szczękach, nie za długa,- długość od krawędzi czołowej do końca nosa nie większa, niż odległość dzieląca potylicę od krawędzi czołowej. Nos czarny. Oczy ciemne lub orzechowe. Uszy umiarkowanie małe, kształtu litery V, ruchliwie noszone. Zęby równe, zgryz nożycowy (górne zęby zachodzą ściśle na dolne).
Szyja. Wysmukła.
Tułów. Klatka piersiowa proporcjonalnie wąska. Grzbiet silny, umiarkowanie krótki, dobrze związany.
Kończyny przednie. Proste, dobrze ukątowane. Łopatki sięgające daleko do tyłu.
Kończyny tylne. Silne i muskularne. Uda długie i dobrze umięśnione, kolana równo ustawione, stawy skokowe nisko położone i proste- Łapy małe, okrągłe, o zwartych palcach i mocnych piętkach.
Ogon. Dobrze osadzony, noszony wesoło, lecz nie zagięty na grzbiet.
Szata. Gęsta i zwarta (nieprzesiąkliwa), szorstka, z dobrym podszyciem.
Maść. Czarna podpalana, niebieska podpalana, czerwona, słomkowa, czerwonoszara, wątrobiana, niebieska lub czarna. Dopuszczalne małe białe plamki na stopach i piersi. Umaszczenie mahoniowe lub ciemnopopielate nie jest typowe.
Wymiary ciała. Przeciętna masa psa około 8 kg, suki 7 kg. Wysokość w kłębie do 36 cm.
Wady. Głowa za długa, uszy osadzone zbyt wysoko lub zbyt nisko, skośne oczy. Wady te sprawiają, że wygląd lakelanda jest nietypowy.
Pielęgnacja psa. Mimo swojej grubej okrywy włosowej zimą powinien nosić ciepłe ubranko które zabezpieczy go przed różnego rodzaju chorobami. Psa należy również codziennie czesać aby jego włos się nie kołtunił.